Jan Biliszczuk

Urodził się 10 stycznia 1949 roku w Bronicach w województwie zielonogórskim, z ojca Mikołaja i matki Heleny z domy Rasławskiej.

W latach 1962—1967 ukończył Technikum Drogowe w Zielonej Górze, a następnie rozpoczął studia na Wydziale Budownictwa Lądowego Politechniki Wrocławskiej. Dyplom magistra inżyniera budownictwa lądowego w specjalności budowa mostów uzyskał stopień naukowy doktora nauk technicznych na podstawie rozprawy pt. "Reologiczna redystrybucja stanu naprężeń w niejednokrotnych izostatycznych konstrukcjach betonowych". (promotor prof. dr hab. inż. Jan Kmita). W roku 1987 na Wydziale budownictwa Lądowego Politechniki Wrocławskiej, w wyniku oceny dorobku naukowego i rozprawy pt. "Beton – tworzywo do budowy mostów", otrzymał stopień naukowy doktora habilitowanego. Tytuł naukowy profesora uzyskał w roku 1997.

Od 1972 r. pracuje w Politechnice Wrocławskiej, obecnie na stanowisku profesora zwyczajnego. Pracował też zawodowo w warszawskim "Transprojekcie" na stanowisku asystenta projektanta (1974), w Przedsiębiorstwie Innowacyjno-Produkcyjnym INKOM w Pszczynie jako kierownik grupy projektowej (w latach 1988—1989) i Szczecińskim Przedsiębiorstwie Budownictwa Przemysłowego ESPEBEPE w charakterze doradcy do spraw nowych technologii (w latach 1994—1995). Jest współwłaścicielem Zespołu Badawczo-Projektowego Mosty-Wrocław.

W Politechnice Wrocławskiej był przewodniczącym Komisji Dyplomowej instytutu Inżynierii Lądowej (w latach 1990—1996) Jest promotorem czterech prac doktorskich i 42 prac dyplomowych z zakresu inżynierii mostowej. Prowadzi wykłady z przedmiotu mosty betonowe.

Od roku 1984 jest członkiem Sekcji Konstrukcji Betonowych Komitetu Inżynierii Lądowej i Wodnej Pan. W latach 1994—1996 był również członkiem Zespołu Konstrukcji Drewnianych tego Komitetu. Od 2002 r. pełni funkcję krajowego rzecznika odpowiedzialności zawodowej w Polskiej Izbie Inżynierów Budownictwa.