Most Puente de La Mujer
foto: Krzysztof Dąbrowiecki

Kilkanaście lat temu filantropijna organizacja "The McConnell Foundation" działająca na rzecz rozwoju regionu, postanowiła wybudować most nad rzeką Sacramento. Na miejsce jego lokalizacji wybrano Turtle Bay Exploration Park. "The McConnell Foundation" w porozumieniu z urzędem miasta Redding, bez rozpisywania konkursu na projekt, postanowiła zlecić jego wykonanie Santiago Calatravie. Jednym z argumentów przemawiającym za taką decyzją było to, że ranga znanego i uznanego współcześnie hiszpańskiego architekta przyciągnie rzesze zwiedzających a sam projekt okaże się na tyle oryginalny i niepowtarzalny, że będzie wart obejrzenia. To z kolei przyczyni się do rozbudzenia turystyki w mieście i okolicach słynących między innymi z parków wulkanicznych – Mount Shasta i Lassen.

Zapewne nie brak popularności miejsca motywował wybór Calatravy na projektanta mostu w samym sercu stolicy tanga, Buenos Aires, głównego sponsora tego przedsięwzięcia, Don Alberto L. Gonzales i jego rodzinę. Most Puente de La Mujer (most kobiet) łączy nabrzeża basenu portowego, wpisując się w krajobraz żurawi portowych i przycumowanych nieopodal masztów żaglowców. Jest również łącznikiem pomiędzy strefą hoteli (Hilton Port Log) z jednej strony a bulwarem z dziesiątkami kawiarni i restauracji z drugiej strony kanału portowego w dzielnicy Puerto Madero.

Calatrava – architekt dynamiki

Santiago Calatrava to jeden ze współczesnych architektów, którego śmiałe rozwiązania, szczególnie mostów, budzą tyle entuzjazmu co krytyki. Urodzony w 1951 roku w Benimament w Hiszpanii, studiował na wydziale architektury w Valencia i w Swiss Federal Institute of Technology w Zurichu, gdzie po jego ukończeniu rozpoczął w 1981 roku praktykę zawodową. Do najbardziej znanych, zrealizowanych projektów mostów, należy zaliczyć mosty Alamillo w Sevilli, Bach de Roda w Barcelonie czy Puente de la Mujer w Buenos Aires. Niewątpliwie są one rozwiązaniami nowatorskimi w sensie estetyki i zamysłu konstrukcyjnego, przełamują bowiem standardy budowania konstrukcji mostowych jako obiektów pełniących tylko funkcje komunikacyjne. Calatrava, licząc się z otoczeniem i środowiskiem, dodaje do nich elementy sztuki, wydobywa piękno kształtu i wkomponowuje je w strukturę konstrukcji. Nadaje swoim projektom znaniom dynamiki, wyrażając je w postaci smukłych rzeźb zawieszonych na moment w przestrzeni, w unikalnej równowadze sił, w "zamrożonym" ruchu. W rozwiązaniach dekomponuje siły mas do ich elementów składowych. Zamiast koncentrować masę na podparciu, zgodnie z prawem grawitacji, przesuwa ją w inny punkt, rozwiązując problemy strukturalne przez analizę sił rozciągania, ściskania i skręcenia. W swoich szkicach kompozycji szczególną uwagę poświęca połączeniom, które stają się esencjonalne w jego fascynacji ruchem. Symetria i asymetria konstrukcji stają się dla niego istotnymi elementami dynamiki. Autor 20 projektów mostowych zrealizowanych przede wszystkim w Europie udowadnia, że most może być wspaniałym dopełnieniem miejsca, w którym został zbudowany a nawet być jego integralną częścią.

Krytycy jego projektów podnoszą, że realizując swoje pomysły nadwyręża zasady dobrego projektowania. Na przykład dla osiągnięcia odpowiedniego naciągu długich lin wantowych podtrzymujących konstrukcję mostu, zainstalował dodatkowy ciężar przeciwwagi, przez co zwiększył koszt budowy (most Alamillo). Projektowany obecnie most w Wenecji budzi wiele kontrowersji nie tylko w kręgach specjalistów ze względu na znaczną rozpiętość niepodpartego łuku czy rozkład sił na podparciach, ale również z powodu ograniczonego dostępu do mostu przez osoby niepełnosprawne. Dlatego urząd miasta rozpatruje alternatywne rozwiązania dla niepełnosprawnych, co podwyższa koszty planowanej inwestycji.