Puente de La Mujer Most
Most Puente de La Mujer w Buenos Aires oddany do użytku w grudniu 2001 roku stanowi kolejny przykład mostu jako przestrzennej i dynamicznej rzeźby. Most jest konstrukcją podwieszaną, składającą się z trzech części: dwóch stałych, po stronie nabrzeży i środkowej, ruchomej. Symboliczna interpretacja jego konstrukcji jako pary tańczącej tango wydaje się mocno przesadzona, ale w miejscu, w którym tango jest wszechobecne ma to swoje wyjątkowe uzasadnienie. Strzelisty, w kształcie iglicy, 35 m ponad pokładem pylon odchylony od horyzontu o 38,8 stopni, podtrzymujący 70 m pokład ma obrazować pochylonego w tangu mężczyznę podtrzymującego kobietę. Pokład o szerokości 6,2 m podwieszony jest do 19 lin wieszaków o średnicy 5 cm każda. Konstrukcja pylonu wraz z linami jest asymetryczna w stosunku do osi mostu. Osadzona jest ona na jednej podporze, która obraca się o 90 stopni otwierając w kanale drogę wodną statkom i żaglówkom. W pozycji otwartej oś pylonu jest prostopadła do osi głównej mostu.
Podobnie jak w przypadku mostu Sundial, biały kolor podkreśla lekkość i smukłość konstrukcji na tle ciemnych budynków portowych i wody kanału.
| Projektant: | Santiago Calatrava |
| Zakończenie budowy: | 2001 r. |
| Całkowita długość: | 160 m |
| Szerokość: | 6,2 m |
| Wysokość pylona: | 35 m |
| Całkowity ciężar: | 800 t |
| Całkowity koszt: | $6 milionów |
| Główny wykonawca: | URSSA Structures Metalica and Montaje Piles TREVI Civil Obra Traversing gear: Maneman-Dematic |
Niewątpliwie obydwa mosty są przykładami wrażliwości ich autora na środowisko w którym zostały zaprojektowane i zbudowane. Posiadają jednocześnie, poprzez łuki, pochylenia, podparcia i asymetrię, unikalną cechę dynamiki ruchu konstrukcji zastygłą w równowadze. Są inżynierią sztuki.