mosty nad cieśniną Carquinez

Już w pod koniec lat czterdziestych stało się oczywiste, że konieczne jest zwiększenie przepływu ruchu w tym rejonie. Dlatego Kalifornijski Zarząd Dróg i Autostrad zdecydował się na wybudowanie drugiego, bliźniaczego mostu wspornikowego, położonego równolegle i w niewielkiej odległości od pierwszego. Niewątpliwie nowością zastosowaną przy wznoszeniu mostu było zastosowanie połączeń spawanych.

Od dnia jego otwarcia, w dniu 25 października 1958 roku, oba mosty mając po 3 pasy, przejęły ruch jednokierunkowy w każdą ze stron, w znacznym stopniu poprawiając przepustowość ruchu.

Trzeci Carquinez most, zwany Alfred Zampa Memorial wybudowany w 2003 roku, w sąsiedztwie dwóch poprzednich, jest jednym z większych mostowych osiągnięć inżynierskich i konstrukcyjnych ostatnich lat i był wznoszony bez większej uwagi ze strony prasy i opinii publicznej. Stał się pierwszym wiszącym mostem z kilku powodów:

• pierwszy wiszący most na świecie z betonowymi pylonami w strefie wysoce sejsmicznej (bezpieczny do 7.1 stopnia w skali Richtera)
• pierwszy wiszący most w USA z betonowymi pylonami
• pierwszy wiszący most w USA z kolumnowym fundamentem
• pierwszy wiszący most w USA z aerodynamicznym stalowym pokładem
• pierwszy wiszący most w USA od 1973 roku
• pierwszy wiszący most w rejonie Zatoki od 1937 roku (od budowy Golden Gate mostu)

Ze względu na nasilający się ruch komunikacyjny, stopień zużycia, jak również dostosowanie istniejących mostów do nowych wymagań sejsmicznych, Caltrans zdecydował na początku lat dziewięćdziesiątych o zastąpieniu pierwszego mostu nowym, spełniającym wyższe warunki bezpieczeństwa. W roku 1996 rozpatrzono kilka rozwiązań konstrukcyjnych. Most kratownicowy-wspornikowy, podobny do tego z 1958 roku, most łukowy z dwoma głównymi przęsłami (po 330 m każde), trzypylonowy most podwieszony oraz wersję mostu wiszącego opartego na dwóch pylonach.. Pod koniec 1996 roku Caltrans wyselekcjonował firmę DeLuew-OPAC-Steinman Joint Venture do rozpracowania dwóch wersji, trzypylonowej podwieszonej i dwupylonowej wiszącej. Ostatecznie wybrano projekt mostu wiszącego z dwoma pylonami kierując się kilkoma istotnymi przesłankami, bezpieczniejszego rozwiązania w warunkach wysoce sejsmicznych (pęknięcie San Andres i Hayward), krótszym terminem budowy, mniejszym ryzykiem kolizji statków z fundamentami pylonów, mniejszym serwisem obsługi lin wiszących i w końcu lepszą estetyką. Rozpiętość pomiędzy pylonami, których wysokości są odpowiednio 123,4 i 128,4 metra, wynosi 728 metrów. Przęsło po stronie północnej ma długość 182 metry, po południowej 147 metrów. Każdy pylon stoi na betonowej platformie o wymiarach 18 x 22 x 6 metry podpartej sześcioma trzymetrowej średnicy słupami. Słupy platformy zabetonowane są w wywierconych w skałach na głębokość 43 metry otworach. Nowa metoda montażu fundamentów o dużej średnicy słupów umożliwiła wyeliminowanie kosztownych kesonów.

Portalowe pylony zwężające się ku górze wykonane są z wykorzystaniem zbrojonego betonu. Na szczycie każdego z nich posadowione są dwa siedziska, stalowe odlewy, dla dwóch głównych lin wiszących. Główna lina o 8584 drutach, 37 splotach ma średnicę 512 mm. Zastosowany drut ma wytrzymałość na rozciąganie 1570 N/mm2 przy roboczym obciążeniu 690 N/mm2.