Władysław Kuczyński

Urodził się 4 maja 1915 r. w Berdiańsku nad Morzem Azowskim. Studia rozpoczął w 1934 r. na Wydziale Inżynierii Politechniki Warszawskiej. Dyplom magistra inżyniera uzyskał w 1945 r. Promotorem pracy dyplomowej był prof. Wacław Żenczykowski. Przed wojną działał czynnie w organizacjach studenckich, m.in. w Kole Inżynierii Lądowej Studentów Politechniki Warszawskiej i "Bratniaku", a podczas wojny w ruchu niepodległościowym organizacji młodzieżowych. W październiku 1945 roku został aresztowany i skazany na 5 lat więzienia za rzekomą działalność na szkodę władzy, a głównie za nie ujawnienie się. Na wolność, na postawie amnestii – wyszedł w 1947 roku, ale dopiero w 1992 r. wyrok sądu wojskowego z 1946 r. został unieważniony... albowiem czyn związany był z działalnością na rzecz niepodległości bytu Państwa Polskiego.

W latach 1947—1969 pracował w Politechnice Łódzkiej. Był asystentem na Wydziale Elektrycznym, adiunktem (od 1950 r.) na Wydziale Mechanicznym i zastępcą profesora (od 1955 r.), założycielem (1956 r.) Wydziału Budownictwa Lądowego i i jego dziekanem w latach 1956—1959, 1961—1963 i 1965—1968.

Stopień naukowy doktora nauk technicznych uzyskał w 1956 r., a tytuł naukowy profesora nadzwyczajnego w 1963 r. W okresie swej pracy na Wydziale Budownictwa Lądowego Politechniki Łódzkiej był kierownikiem Katedry Budownictwa Żelbetowego, tworząc podwaliny łódzkiej szkoły naukowej w dziedzinie konstrukcji betonowych.

W 1968 roku prof. W.Kuczyński został odwołany ze stanowiska dziekana, w atmosferze nie sprzyjających warunków dla kultury i nauki po marcu 1968 r. W reakcji na to posunięcie Profesor opuścił uczelnię w Łodzi i przeniósł się na Politechnikę Warszawską – pracował w jej filii w Płocku.

W latach 1971—1976 został zaangażowany jako profesor zwyczajny na Uniwersytecie "Lovanium" w Kinszasie. Wykładał tam technologię i fizykę betonu, teorię żelbetu, konstrukcje żelbetowe oraz budownictwo miejskie i przemysłowe; zorganizował placówkę badawczą.